Армения приостановила дипотношения с Венгрией – заявление президента

[Gail]

http://www.lse.co.uk/macroeconomicNe...ign_issuepaper


Vse znali ob etom...a nash E.Nalbandian poet ne pravilnuyu pesnyu s Serzhom Sargisyanom...

Это хорошо,что они не помешали азикам выкупить подлого убийцу сафарова и встретить его в баку,как национального героя.Весь мир понял,кто такие азер турки.Нация, у которой подлец убивающий спящего невиного в военных преступлениях человека,становится национальным героем,такая нация не будет понята и принята всем остальным цивилизованным Миром планеты Земля.Теперь весь мир поймёт,почему арцахцы не хотят жить с азиками в одном государстве,и почему азикам нельзя возвращать остальные семь районов.Ибо эти районы спасают армян от будущих нападений этих кровожадных и подлых существ в образе человеков.

[XS2]

General Manvel@ meknabanum e...

Հերոսն ու նենգը

Գեներալ Մանվել Գրիգորյանն իրեն մեղավոր է համարում Սաֆարովի հարցում



Երեկ Ազգային ժողովը ողջ օրը քննարկեց հայ սպա Գուրգեն Մարգարյանին դաժանաբար սպանած ադրբեջանցի Ռամիլ Սաֆարովին` Հունգարիայի կողմից Ադրբեջանին արտահանձնելու փաստը, ինչպես նաեւ դրան նախորդած եւ հաջորդած իրադարձությունները։



Ելույթները բոցաշունչ հայրենասիրականից հասան մինչեւ իրավա-քաղաքական հարթություն։ Ամենահաջողված ելույթը, թերեւս, ԲՀԿ-ական պատգամավոր Նաիրա Զոհրաբյանինն էր, որն ԱԺ բարձրագույն ամբիոնից նախ փաստեց, որ ՀՀ իշխանությունները դեպքից օրեր առաջ իմացել են սպասվելիք իրադարձության մասին, սակայն ոչինչ չեն ձեռնարկել. «Ինչո՞վ էր զբաղված մեր արտաքին պետական գերատեսչությունն ու Ազգային Անվտանգության Ծառայությունը», հռետորական հարց ուղղեց պատգամավորը, ապա ընդգծեց, որ մենք միշտ էլ կարողացել ենք արտաքին թշնամու դեմ եւ նման ծանր իրավիճակներում համախմբվել, մինչդեռ ՀՀ իշխանությունն ազնվություն եւ անկեղծություն չունի այս հարցերը քննարկելու հասարակության հետ։ Մի բան, որ արել է հունգարական կառավարությունը նախապես` անկեղծ եւ ազնիվ ձեւով այդ մասին զգուշացնելով հայ համայնքին»։
Երեկ շատերն էին սպասում խորհրդարանում ներկայացված գեներալների ելույթին։ Գեներալ-պատգամավորներ Մանվել Գրիգորյանն ու Սեյրան Սարոյանը ողջ օրը խորհրդարանում էին, հետեւում էին ելույթներին ու հայտարարություններին, բայց իրենք չխոսեցին։ Եվ այնուամենայնիվ, «ՉԻ»-ի հարցերին գեներալ Մանվել Գրիգորյանը համաձայնեց պատասխանել։
- Պարոն Գրիգորյան, ինչպե՞ս եք գնահատում քնած հայ սպային կացնահարած ոճրագործի՝ Ադրբեջանին արտահանձնման եւ նրան ներում շնորհելու փաստը։
- Նախ՝ Իլհամ Ալիեւը մի ավելորդ անգամ ապացուցեց, որ Արցախը չի կարող լինել Ադրբեջանի կազմում։ Ինչպես կարող է Արցախը, արցախցին խաղաղ ապրել Ադրբեջանի կազմում, եթե այդ երկիրը Եվրոպայի սրտում պետականորեն կազմակերպում է հայի սպանություն։ Մենք էն գլխից էլ գիտեինք, բայց իրեն քաղաքակիրթ համարող մարդկությունը, եթե մինչեւ այսօր չէր հասկացել, թող հիմա գոնե հասկանա, որ թուրքը թուրք է նաեւ 21-րդ դարում, թուրքը չի փոխվել, չի քաղաքակրթվել։ Ու թող երեւույթներին գնահատական տալիս ոչ թե արհեստական հավասարության նշան դնեն, այլ արդար մոտեցում ցուցաբերեն։
- Ի՞նչ եք առաջարկում ուրեմն. հրաժարվե՞նք Մինսկի խմբում բանակցային գործընթացից։
- Ոչ։ Հրաժարվել պետք չէ։ Պետք է ուղղակի աշխարհին հասկացնել, որ Ադրբեջանի իշխանության համար բանակցությունները իմիտացիա են։ Նրանք փափուկ բարձ են դնում աշխարհի գլխի տակ, իսկ ծածուկ իրենց գործն են անում՝ դիպուկահարների սադրիչ գործողություններ, քնած հայ սպայի սպանություն եւ այլն։ Մենք պետք է բանակցային գործընթացին մասնակցելուց բացի նաեւ ցանկացած պահի պատրաստ լինենք պատերազմի։ Նաեւ՝ աշխարհին պետք է բացատրենք, որ չկա արցախցու համար խաղաղության այլ իրական երաշխիք, քան ազատագրված տարածքներն են, որոնց հանձնումը դիրքային առավելություն կտա թուրք ազերուն։ Նաեւ ողջ աշխարհը պետք է հասկանա, որ չկա՛ Արցախի համար կարգավիճակ Ադրբեջանի կազմում։ Ով նման պահանջ կներկայացնի, նա ոճրագործ է, նա ռամիլսաֆարովների հովանավորն է։
- Չե՞ք կարծում, որ նման ամբիցիոզ դիրքորոշումը կհանգեցնի իրավիճակի սրման, ռազմական գործողությունների վերսկսման։
- Ճիշտ հակառակը։ Մենք քրիստոնյա ենք եւ խաղաղասեր։ Այդ Ադրբեջանն էր, որ արցախցու խաղաղ պահանջներին Սումգայիթի եւ Բաքվի ջարդեր հակադրեց, որ պատերազմ սկսեց։ Իսկ մենք մեզ պատերազմ պարտադրած թուրքին խաղաղություն պարտադրեցինք։ Երկրապահից լավ ոչ ոք չի հասկանում խաղաղության գինը։ Մենք ընկերներ ենք կորցրել, եղբայրներ, մեր ընկերների արյամբ ազատագրել ենք տարածքներ։ Հանուն խաղաղության այդ տարածքները չենք հանձնելու, որովհետեւ, ինչպես արդեն ասացի՝ եթե Ադրբեջանը դիրքային առավելություն ստանա, չի խորշի ռազմական գործողությունների վերսկսումից։ Չէ որ՝ եթե մեր հերոսը սպարապետ Վազգեն Սարգսյանն է, եթե մեր հերոսը Արցախյան պատերազմում հաղթանակած զինվորն է՝ ռազմատենչ թշնամուն խաղաղություն պարտադրած զինվորը, ապա Ադրբեջանի հերոսը նա է, ում համարձակությունը բավականացնում է քնած մարդ կացնահարելուն։
- Իսկ հայկական բանակի բարոյահոգեբանական վիճակը այսօր բավարա՞ր է պատերազմ մղելու համար, անհրաժեշտության դեպքում մարտական գործողություններին կմասնակցե՞ն պահեստազորայինները։
- Ես կարող եմ բոլոր պահեստազորայինների անունից երաշխավորել, որ անհրաժեշտության դեպքում լինելու ենք առաջին դիրքերում։ Ես նաեւ մեզ չեմ տարանջատում հայոց բանակից։ Գեներալը, սպան նախկին չեն լինում։ Հայ ազգը միասնաբար պատրաստ է հրաշքներ գործել, իսկ որ հայրենիքը պաշտպանել կարող ենք, որ ռազմամոլ ադրբեջանցուն հաղթել կարող ենք, արդեն ապացուցել ենք։ Եթե ոսոխը շշկռվի եւ պատերազմ սկսի, ռազմական գործողություններն արդեն բուն Ադրբեջանի տարածք կտեղափոխենք։
- Իսկ ո՞վ է մեղավոր այս խայտառակության համար։
- Առաջին մեղավորներից մեկն էլ ես եմ։ Էն ժամանակ, երեւի, քիչ թուրք կոտորեցինք։ Պետք էր ավելի շատ կոտորել։

[XS2]

Bravo...

[Gail]

Bravo...

Да,сработано красиво.сафаров в венгерской тюрьме был как в санатории.По фото видно,как он хорошо выхаживался там.Какая это месть или наказание,если подлый убийца в комфорте живёт?А сейчас ситуация изменилась в пользу армян.Весь цивилизованный мир понял,что большинство азеры патологические нацисты и подлые убийцы.

Это же надо додуматься считать героем убийцу, убивающего спящего своего однокурсника.На такое способен патологически больной на психику народ,как азер турки.

[XS2]

Ba ays patmutyan@ inch kaseq?...

http://emedia.am/hy/%D5%8D%D5%AF%D5%...B8%D5%BE%D5%A8...

[Gail]

Ba ays patmutyan@ inch kaseq?...

http://emedia.am/hy/%D5%8D%D5%AF%D5%...B8%D5%BE%D5%A8...

инч патмутюна??конретно.

[XS2]

инч патмутюна??конретно.

Սկանդալային բացահայտում՝ Հայաստանում ազատամարտիկը ադրբեջանցի սպանելու համար ցմահ ազատազրկվել է, իսկ Սաֆարովը...

eMedia.am, 10.09.2012 | Հոդվածս բոլորովին այլ կերպ պիտի սկսեի, պիտի գրեի իմ գործի Չվերաբացման մասին: Բայց առաջնահերթությունն այսօր այլ է: Սաֆարովի հայրենիք վերադարձը ցնցեց մեզ բոլորիս վերևից ներքև կամ հակառակը' ինչպես կուզեք: Հիմա բոլորն են մտածում, գրում ու խոսում այդ մասին:

Ու հարցը բոլորովին համեմատության մեջ չէ, չեմ էլ ցանկանում եզրեր գտնել: Իրականացվեց ոչ թե Արդարադատություն, այլ քաղաքականություն: Սա հնչած տեսակետներից մեկն է, համամիտ եմ: Կուզեի մերոնք էլ մեկ-մեկ գոնե քաղաքականություն իրականացնեին, երբ խոսքն իրենց քաղաքացուն է վերաբերում: Մեր բանտերը լի են քավության նոխազներով, չափազանցված ու սխալ պատիժ կրողներով, զինվորներով, ազատամարտիկներով:

Ուզում եմ Ձեզ պատմել Սողոմոն Քոչարյանի մասին, ով որպես հետախույզ մասնակցել է Շուռնուխի մարտերին, երկու անգամ վիրավորվել ռազմի դաշտում, նորից վերադարձել ու կռվել ադրբեջանցիների դեմ: 1995 թ-ին մեղադրվել է Իրանի քաղաքացի Միրզաբեկ անունով ազգությամբ ադրբեջանցու սպանության մեջ: Դատապարտվել է մահապատժի /այժմ ցմահ ազատազրկում/: Փորձում եմ լակոնիկ ու սթափ գրել, բայց այս չոր տվյալների տողատակում մարդկային իրական ողբերգություն է: Համոզված եմ' նրան մահապատժի են դատապարտել զուտ Իրանին սիրաշահելու նպատակով: Դե՛, պատկերացրեք' 95 թիվ, Իրանից ստացվող մարդասիրական օգնություն… այնինչ Իրանի քաղաքացու քողի տակ ծպտված ադրբեջանցին Երևան-Մեղրի ավտաճանապարհի վրա շարունակում էր պատերազմը մեր' հայերիս հետ: Արդեն 18-րդ տարի է' Սողոմոնը անազատության մեջ է, ունի դուստր, ով արդեն 18 տարեկան է: Սողոմոնի հետ կատարվածի մասին իմ գրքում էլ եմ գրել: Գիտեք նաև, որ երկու անգամ բանտերից փախել ենք միասին, փախչում էի նրա հետ, որովհետև, զգում էի' էությամբ հանցագործ չէ: Նա էլ իմ պես չի ընդունել ու չի ընդունում իրեն վերագրված արարքը: Մենք դուրս ենք գալիս Ողջերի աշխարհ, որպես ակցիաներ' դրսում չկատարելով որևէ զանցանք, փախչում ենք, որ մեր ձայնը լսելի դառնա, ու համակարգը անդրադառնա այս գործերին: Սակայն… քար անտարբերություն: Միթե հունգարա-ադրբեջանական ապտակը բավական չէ, որ այս քար անտարբերությունը գոնե հիմա տեղի տա:
Անտարբերությունն է բոլոր չարիքների ծնողը

Սրանում ես հանոզված եմ, ինչպես գիտեմ' մենք ապրում ենք կլոր գնդի վրա, որ Երկիր է կոչվում: Ու հենց անմարդկային-մարդկային անտարբերությունն էլ տեր ու տիրական է դարձել մեր կյանքում: Վերջերս լրատվամիջոցներից տեղեկացա, որ Ռամադանի տոնի առթիվ Իրանի հոգևոր առաջնորդը «հեղափոխական» համաներում է հայտարարել: Իսլամական Իրանն առաջին անգամ ներել է ծանր հանացագործությունների մեջ մեղադրվածներին, ցմահ դատապարտյալներին' բացառությամբ որոշ դեպքերի, երբ խոսքն ազգային անվտանգությանն է վերաբերել:

Այնինչ աշխարհում Քրիստոնեությունն առաջինը պետական կրոն ճանաչած Հայաստանն իր անկախության 20 տարիներին որևէ անդրադարձ չի կատարել մահապատժացմահականներին /ինչ էլ բառ ստացվեց…/ Եթե հիմա Ձեզանից մեկը հիշի նախագահ Քոչարյանի «ներումը», որով մահապատիժը փոխարինվեց ցմահ ազատազրկման, ու ասի, որ ներման նախադեպ ունենք, ես էլ մատնացույց կանեմ իմ փաստաբանների կողմից արդեն ՄԻԵԴ գնացող հայցը, որտեղ վիճարկվում է հենց Ռ.Քոչարյանի «ներման» հրամանագրի իրավաչափությունը: Դա ներում չէր, այլ պատժի նշանակում, սա բազմաթիվ փորձագետների կարծիքն է: Ինչևէ, այս գործը թողնենք բանիմաց իրավաբաններին ու սպասենք ԵԴ որոշմանը:

Իմ քրեական գործի Չվերաբացման մասին

Հուլիսի 20-ին տպագրվեց իմ հերթական հոդվածը «Ողբերգության իրական դրդապատճառի մասին գիտեն բոլորը» վերանգրով: Հոդվածում վեր հանված հանգամանքներն իմ փաստաբանի կողմից ներկայացվել էին ՀՀ Գլխավոր դատախազություն: Բացի այդ, իմ շահերի ներկայացուցիչը 1996 թ-ի ողբերգական դեպքից 16 տարի անց քրեական գործում հայտնաբերել էր քննչական գործողությունների կեղծիքները բացահայտող ապացույցներ: Մասնավորապես, իրեղեն ապացույցների գրանցման ժամանակ փաստաթղթերի տակ դրված էին հորինված ընթերականների ստորագրություններ: Ձեռք բերված բոլոր նոր հանգամանքները' ապացույցներով ներկայացվեցին Վճռաբեկ դատարան, ապա և Գլխավոր դատախազություն: Եվ… պատկերացնում եք' դրանք բավարար հիմք չհամարվեցին գործի վերաբացման համար: Մինչդեռ չեմ դադարի կրկնել, որ 17 տարի առաջ գործով մյուս մեղադրյալ Արամ Հարությունյանի քառակի անգամ փոփոխված ցուցմունքներից վերջինն է հիմք դարձել ինձ մահապատժի դատապարտելու համար: Մեկ ցուցմունք, և ոչ մի ծանրակշիռ, անհերքելի ապացույց: Այնինչ գործի վերանայման խնդրանքով իմ ընտանիքի ու իմ բոլոր դիմումների պատասխանները ստացվում էին հենց դատախազությունից, թե անհրաժեշտ են նոր երևան եկած հանգամանքներ: Դրանք ներկայացվեցին, բայց գործի վերաբացում տեղի չունեցավ: Դատական համակարգը, զույգ ոտքը մեկ կոշիկի մեջ դրած, բացառում է դատական սխալի հավանականությունը: Իսկ այն ընդունելը ոչ թե իրավաբանության, այլ կամքի ու մտածողության հարց է:

Անցած օրը ռադիոյով լսում էի 27 տարի ամերիկյան բանտում անցկացրած ու իր գործի վերաբացման համար պայքարող մի մարդու մասին, ով արդարացման դատավճռով ազատություն ստացավ ԱՄՆ-ում: ԴՆԹ թեսթը ցույց տվեց, որ ամերիկյան արդարադատությունը 27 տարի առաջ սխալվել էր: Իսկ Դուք ասում եք' չի կարող պատահել:
Ռադիոյով լսեցի նաև փաստաբանների պալատի պատվավոր անդամ Ռուբեն Ռշտունուն, ով հայտարարեց' մեր' հայաստանյան բանտերում մարդկանց 1/3-ը սխալ դատված են կամ չափազանցված պատիժ են կրում կամ անմեղ են: Սա պրոֆեսիոնալի տեսակետ է: Ես նույնը ներսից եմ տեսնում: Իսկ ներսում դեռ պայքարել է պետք…
Բանտում չչարանալն արդեն ձեռքբերում է

Հարազատներս միշտ փորձում են ժամանակակից աշխարհի հետ ինձ համընթաց պահել, ուղարկում են ամսագրեր, մամուլից քաղվածքներ: Հրապարակումներից մեկում կարդացի բրիտանական բանտի վերականգնողական ծրագրերի մասին: Առաջին զգացողությունս' հիացմունք գումարած զարմանք: Ծանր հանցագործությունների մեջ մեղադրվածները ունեն համակարգիչներ, աշխատում են, սովորում' գումար կուտակում իրենց հաշվեհամարներին, որպեսզի պայմանական վաղաժամկետ ազատ արձակման դեպքում ֆինանսական անկախություն ունենան, ունեն նույնիսկ երկարատև արձակուրդների համակարգ, ռեժիմների փոփոխման լավ մշակված ծրագիր:

Իսկ հիմա Հայաստան: Օրեր առաջ նամակ գրեցի ԱՆ Հրայր Թովմասյանին' խնդրելով առանց ինտերնետի հնարավորության համակարգիչ թույլատրել, քանի որ խմբագրում ու լրացնում եմ իմ երկրորդ գիրքը: Սակայն պատասխան ստացա, որտեղ նշված էր. «Կալանավորված անձանց և դատապարտյալներին չի թույլատրվում օգտվել համակարգչից»: Մինչդեռ լուրերով ճոխ-ճոխ ցույց են տալիս, որ այսինչ ՔԿՀ-ում բացվել է համակարգչային լսարան: Ստացվում է, որ այս ամենը բուտաֆորիա՞ է:

Ինչ վերաբերում է ուսմանը, ապա գրել եմ, որ պատանեկան տարիներից երազել եմ իրավաբանի մասնագիտության մասին: Երբեք ուշ չէ սովորել, սակայն առանց մեկ դրամ աշխատելու ցմահ դատապարտված անձը ինչպե՞ս կարող է բուհում սովորել: Դարձյալ գրեցի Արդարադատության նախարարություն' առաջարկելով որևէ դոնոր կազմակերպության հետ մշակել համատեղ ծրագիր, որպեսզի տասնհինգ տարի պատիժը կրող, հետևաբար հինգ տարի անց պայմանական վաղաժամկետ ազատ արձակման հնարավորություն ունեցող ցմահ դատապարտյալների համար զեղչային պայմաններով ուսումնառության հնարավորություն ստեղծվի: Սակայն պատասխանը հետևյալն էր. «ԱՆ բավարար ֆինանսական միջոցներ չունի նման ծրագիր իրականացնելու համար»: Մեկ օր էլ չէր անցել' իմացա, որ ԵՄ-ն դատաիրավական բարեփոխումների ծրագրի համար հատկացրել է 60 մլն դոլար: Հետաքրքիր է' դատապարտյալների վերականգնողական ծրագրերի իրականացման համար գումարներ կգտնվե՞ն այդ 60 մլն-ից…

«Նուբարաշենի» բանտից' Մհեր Ենոքյան

Հ.Գ. Հիմա ես մենակ չեմ, տեսնում եմ, որ քաղաքացիական հասարակությունը, անտարբերությանը ո՛չ ասող մարդիկ համախմբվում են մեր հասարակությանը հուզող հարցերի շուրջ: Կա արդարության պահանջ: Ու միասին, վստահ եմ, շատ անելիք կա մինչև, որ Մարդը Մարդու նկատմամբ անտարբեր չմնա:

Նյութը հրապարակվել է Haykinfo.ru կայքում:

[Gail]

Перевод есть?У меня нету армянского образования.Я знаю бытовой армянский,а не литературный по программе армянских школ и универов.

[XS2]

Перевод есть?У меня нету армянского образования.Я знаю бытовой армянский,а не литературный по программе армянских школ и универов.

Увы, статъя не доступна на Русском языке...

[Gail]

В связи с освобождением азербайджанского убийцы Рамиля Сафарова, пользователь Бабкен Навасардян в социальной сети Facebook написал воспоминания о своей службе в армии.



Сегодня вспомнил случай, который произошел со мной на службе. А служил я в Армии Обороны НКР в 1999-2001гг. Был у меня сослуживец, по прозвищу Борзый - настоящий авантюрист. Тот еще тип: любил вытворять такое, чем потом мог бы хвастаться. Иногда преувеличивал, конечно, но нетрудно было отличить где правда, а где выдумки.



Мы с ним вместе шли на свои посты: он на «16», я на «17». Иногда переходили границу, меняли места гранат на шпалах, одним словом - делали рокировку мин, чтобы привыкшие к их прежним местам «дубу дали» (мелкие шалости, из-за которых запросто могли бы попасть под суд).



Однажды в голову взбрело войти в окопы азеров. Но пока мы решались и планировали когда и как, командир нашей роты почуял неладное от наших совместных прогулок, и перевел Борзого на дневную смену. Но мысль об окопах азеров не давала Борзому покоя. И как-то раз он один пошел туда, никому не сказав ни слова. Средь бела дня пошел и благополучно вернулся, живой и здоровый. Потом рассказывал: «Зашел в окопы, слышу собаки лают. Потом сообразил, что лай все время только с одной стороны раздается, понял, что собаки привязаны. Пошел дальше, зашел в блиндаж, а там 7-8 человек. Хотел на хрен перестрелять всех своим Калашем, но спали суки. Недоеденный перец, что держал в руке, повесил на торчащий гвоздь и вышел». Тут наши начали прикалываться, типа опять заливаешь: зашел внутрь и ничего не сделал? Борзый немного обиделся, но он уже привык, что его рассказам обычно не очень-то верят, с довольным видом достал лист бумаги и положил на стол. Шах и мат! «Карточка огня» азеров! Это была стратегическая карта поста, которая хранится только у офицера, ответственного за пост. Сомнений не осталось. «Знал, что не поверите. Никому ни слова, а то под суд попаду»,-сказал и с гордым лицом лег на свою кровать.



Через какое-то время карта попала в штаб, там поспрашивали откуда да как, но так ничего и не выяснили. Ни Борзый, ни мы не знали - наградили бы его или осудили бы за нарушение границы? Сейчас, вспоминая его слова_«спали суки», я испытываю гордость. Борзый был всего лишь рядовым солдатом, и не очень-то задумывался в тот момент. Это для него было приключением, он не за подвигом туда шел. Осознавал, что мог бы получить пулю, ненавидел тех, как ненавидят врага, но он не мог убить спящего врага: Это, мягко говоря, не делало ему чести. Если б даже командиры узнали о его выходке, максимум сняли бы с него все «ЧП» и отправили бы в отпуск. Или в Военную полицию, кто его знает?



Сейчас, когда читаю о Рамиле Сафарове, думаю: каким же жалким должен быть народ, который дает звание героя тому, кому хватило «мужества» убить спящего врага, и то не на войне. Если бы армянин убил спящего азера в Венгрии, мне было бы стыдно за то, что мы отправили туда такого скотину и опозорились на весь мир. И я был бы рад, если бы он сгнил в тюрьме. А как получилось, что Сафаров вернулся на родину и был освобожден, пусть задумываются потерявшие авторитет власти Армении и Венгрии. И еще, не надо было сжигать венгерский флаг. Нам бы тоже не понравилось, если другой народ сжег бы наш флаг из-за взяточников во главе власти. Вспомните насколько было унизительно, когда европейцы «ласково» хлопали по щечке нашего министра иностранных дел. Граждан страны оскорбляет сожжение флага своей страны, а продажные чиновники даже не принимают это на свой счет.



P.S. Если начнется война, пока армия таких «героев», как сафаров, будет ждать, пока мы заснем, мы уже будем у них дома.



«Кто спит еще — дрему сгоняй!



А кто согнал — спеши, вставай!



Кто встал — доспехи надевай!



А кто надел — коней седлай!



Кто оседлал — скакать пускай!



Потом не лгать — легли, мол, спать,



Давид явился, мол, как тать»



Давид Сасунский (армянский эпос) - такие у нас герои. А у вас?